ตอนที่ 7 ผมขอโทษ

posted on 24 May 2012 11:40 by doctormang

 ตอนที่ 7 ผมขอโทษ


                สมัยผมอายุ  ประมาณ 7-8 ขวบ ผมเห็นผู้ใหญ่สูบบุหรี่กัน  อากง   อาปา  ก็สูบ  เด็กๆ มักชอบเก็บซองบุหรี่ยี่ห้อต่างๆ มาแทนเป็นเงินของเด็กๆ กัน   ยิ่งซองบุหรี่ต่างประเทศจะมีค่ามากกว่าบุหรี่ไทย   ครั้งหนึ่งผมอยากลองว่าการสูดบุหรี่มันรู้สึกอย่างไร   จึงไปแอบเก็บก้นบุหรี่ที่ยังเหลือๆ ตามถนนมา  ผมแอบไปในห้องของอาเจ็กและอาซิ้มซึ่งเป็นห้องส่วนตัวไม่มีใครเห็น   ผมเอาไส้บุหรี่มารวมกัน  แล้วม้วนด้วยกระดาษแล้วเอาไม้ขีดไฟจุดดูดเหมือนผู้ใหญ่สูบกัน   แต่ควันบุหรี่คงออกไปนอกห้อง    อาซิ้มเข้ามาพบผมกำลังจุดบุหรี่พอดี  ผมตกใจมากผมขอโทษอาซิ้มใหญ่และจะไม่ทำแบบนี้อีก   ถ้าเป็นคนอื่นผมคงโดนตีก้นลายแล้ว   แต่อาซิ้มก็ให้อภัยผมและสอนผมไม่ให้ทำในสิ่งนี้อีก  อาจไฟไหม้ได้และการสูบบุหรี่เป็นสิ่งไม่ดี  ผมจึงระลึกมาตลอดเวลาว่าการที่เราทำผิดแล้วรู้จักขอโทษและสำนึกผิด คนรอบข้างก็คงให้อภัย

                เราควรสอนเด็กๆ ว่าอย่าเลียนแบบสิ่งที่ไม่ดี   บางครั้งสังคมก็เป็นแบบอย่างที่ไม่ดีแก่เด็ก เช่น การกินเหล้า   การสูบบุหรี่   ทำให้เด็กแยกแยะความถูกผิดไม่ได้  ถ้าเราอยากให้เด็กเป็นคนดีเราควรเป็นแบบอย่างที่ดีแก่เด็กด้วย

edit @ 4 Jun 2012 22:50:17 by หมอเม้ง

Comment

Comment:

Tweet

เดี๋ยวนี้ต้องหมั่นสอนเด็ก ๆ
"อย่าโกง อย่าโกง"

#3 By kriangkrai on 2012-05-24 12:46

จริงค่ะbig smile ต้องเป็นตัวอย่างที่ดีให้แก่เด็กๆด้วยเนอะsurprised smile

#2 By Domino on 2012-05-24 12:45

ตอนเด็กๆก็แอบสูบบุหรี่อยู่พักนึง
รู้สึกว่ามันไร้สาระ แล้วก็เลิกไปเอง
หลังจากนั้นก็ไม่เคยสูบอีกเลย
สอง ฮ่าๆๆ
 big smile open-mounthed smile confused smile Hot! Hot! Hot!

#1 By Nirankas on 2012-05-24 12:35