ตอนที่ 3 ขี่หลังเสือ

posted on 20 May 2012 21:30 by doctormang directory Diary, Idea

ตอนที่  3   ขี่หลังเสือ


                สำนวนนี้เปรียบเหมือนคนที่ขี่หลังเสือได้จะรู้สึกว่าตนเองเด่น  เป็นที่หนึ่งในตองอู  ใครมาเด่นกว่าตนไม่ได้ เกิดความทุกข์กลัวว่าจะตกอันดับลงมา   ผมเองก็เคยตกอยู่สภาพนี้   ตอนเรียนประถมปลายที่โรงเรียนสมจิตศึกษา  แถวตากสินผมสอบได้ที่หนึ่งตลอด ตอนสอบเข้ามัธยมที่รร.เทพศิรินทร์  ก็สอบเข้าได้ที่หนึ่ง ระหว่างเรียนมัธยมต้นผมสอบได้ที่หนึ่งทุกเทอม   ช่วงแรกผมรู้สึกว่าเราเด่น  ทุกคนยกนิ้วให้   เกิดอีโก้สูง  แต่นิสัยผมเป็นคนที่เข้ากับคนง่าย   จึงมีเพื่อนมาก  เพื่อนที่สอบแพ้ผมก็สนิทกัน   ตอนนี้เป็นหมอตา  หมอกระดูก  หมอด้านมะเร็ง   แต่ช่วงหลังๆ ความรู้สึกผยองตัวกับเป็นความทุกข์   กลัวว่าครั้งหน้าจะไม่ได้ที่หนึ่ง   สอบทุกครั้งเหมือนเข้าสู่สงครามเห็นเพื่อนเป็นศัตรูไปหมด   เราต้องชนะลูกเดียว  อีกใจหนึ่งก็อยากลงจากหลังเสือสักที   จะได้มีความสุขว่าตอนเวลาสอบเราสู้กับตัวเราเองไม่ได้สู้กับคนอื่น  พอดีช่วงม.ศ 4  (ม.5 ปัจจุบัน) ผมได้ไปเข้าค่ายของสมาคมวิทยาศาสตร์ แห่งประเทศไทย   ได้รู้จักเพื่อนจากต่างโรงเรียน  ทำให้ตอนม.ศ 4  ผมเป็นประธานชมรมวิทยาศาสตร์ของโรงเรียน  เลยมาทุ่มงานมากกว่าจะเรียนอย่างเดียว   ช่วงนี้เองผมเห็นเป็นโอกาสเหมาะที่จะลงจากหลังเสือแล้ว   บอกเพื่อนๆ ว่าผมคงไม่ได้ที่หนึ่งแล้วนะเพราะต้องมาทุ่มกับงานชมรมมากขึ้น  ผมไม่แข่งกับใครแล้วขอแข่งกับตัวเองก็พอ   ในการสอบเทอมนั้นผมก็ไม่ได้ที่หนึ่ง   ความรู้สึกตอนนั้นผมบอกจริงๆ ว่าผมมีความสุขที่สุดเลยตั้งแต่เรียนที่เทพศิรินทร์มา  

ดังนั้นเวลามีพ่อแม่พาลูกมาหาผมแล้วบอกอยากให้ลูกเรียนเก่งๆ ได้อันดับดีๆ   ผมก็จะบอกว่าอย่าขี่หลังเสือเลย  พร้อมเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง  และบอกว่าให้เด็กเรียนในสิ่งที่เขามีความสุข  และเป็นคนดีก็พอ   บางครั้งการเรียนเก่งก็ไม่ได้ทำให้เด็กมีความสุขและยิ่งอาจมีปัญหาในภายหน้าได้  เรียนให้ได้เกรดดีๆ  ยิ่งเครียดมาก   เรียนด้วยความสุขและคิดว่าที่เรียนเอาไปใช้ได้ก็พอแล้ว   ลูกๆ ผม ผมจะบอกเสมอว่าเรียนพอผ่านไม่ต้องเกรดสูงๆ   หาประสบการณ์ทำกิจกรรมดีกว่าจะได้เข้ากับสังคมได้   จบแล้วเวลาทำงานสิ่งที่เราเรียนเอาไปใช้ไม่ถึง 25%  แต่การเข้ากับสังคมให้สามารถทำงานร่วมกับคนอื่นได้นั้นสำคัญที่สุด

edit @ 20 May 2012 21:40:17 by หมอเม้ง

Comment

Comment:

Tweet

(ขอใช้สรรพนามแทนตัวเองว่า หนู นะคะ)
ตอนนี้หนูกำลังรู้สึกแบบนี้อยู่เลย ไม่รู้มันเป็นอะไร
เรื่องเรีียนหนูสอบได้ทีดีตลอด แต่ในตัวหนูกลับรู้สึกว่า เราไม่ได้รู้เรื่องอะไรไปมากกว่าเพื่อนเลยนะembarrassed แต่เพื่อนก็ยังชอบคิดว่าหนูเป็นที่หนึ่งอย่างนั้นอย่างนี้ เวลามีอะไรก็จะเรียกหาหนู พอหนูทำไม่ได้ก็จะบอกว่า เฮ้ยอะไรอะ แกต้องทำไ้ด้สิ ถ้าแกทำไม่ได้แล้วใครจะทำได้ (sad smile เจอประโยคนี้เหนื่อยใจจริงๆ) <<เหมือนจะเข้ามาบ่น แหะๆ  open-mounthed smile
สุดท้ายนี้...ชื่นชมความคิดของคุณหมอจริงๆค่ะ อยากให้มีบล็อกแบบนี้เยอะๆจัง เขียนออกมาเรื่อยๆนะคะ surprised smile

#1 By UGR (103.7.57.18|223.206.172.218) on 2012-08-12 15:51